Letra
Gece çöktüğünde şehir sessizleşiyor, ama içindeki fırtına bir türlü dinmiyor.
Doğru ile yanlış arasındaki çizgi çoktan erimiş; geriye sadece kalbinin attığı karanlık ritim kalmış.
İnsanlar uzaklaştıkça dünya büyüyor, dünya büyüdükçe yalnızlık ağırlaşıyor.
Bir zamanlar omuz omuza yürüdüğü kişiler şimdi yollarını değiştiriyor.
Bir bakışla suçluyorlar, bir susuşla yargılıyorlar.
“Senden beklemezdik” der gibi duran gözlerin altında nefesi titriyor…
Ama o titreme korkudan değil; içindeki gerçeği saklamaktan yorulduğu için.
Aşık olmak hata mıydı, yoksa tek doğruyu bir suçlunun gözlerinde bulmak mı?
Kimse bilmedi onun gecelerini…
Kimse duymadı sessiz çığlıklarını…
Çünkü herkes sadece baktı, ama hiç görmedi.
Bir suçlunun karanlığında bir sıcaklık bulduğunu söylediklerinde, herkes arkasını döndü.
Ama o karanlık, onu tüketmedi; aksine yeniden doğurdu.
Yalnız bırakıldıkça daha sertleşti, kırıldıkça daha dayanıklı oldu.
Sevdiği şeyden vazgeçmesi gerektiğini söyleyenlere inat, kalbini suskun bir gururla korudu.
Şimdi adımlarını kimseye göre atmıyor.
Sessizliği kendine siper, karanlığı kendine yol ediyor.
Çünkü biliyor:
Her şeye rağmen sevdi.
Her şeye rağmen savundu.
Her şeye rağmen ayakta kaldı.
Ve gecenin en koyu yerinde bile içinden yükselen tek bir cümle var:
“Beni yalnız bırakanlar değil… Benim seçtiklerim belirler yolumu.”
Karanlık artık bir düşman değil;
Kalbinin hiç yalan söylemeyen tek tanığı.
Doğru ile yanlış arasındaki çizgi çoktan erimiş; geriye sadece kalbinin attığı karanlık ritim kalmış.
İnsanlar uzaklaştıkça dünya büyüyor, dünya büyüdükçe yalnızlık ağırlaşıyor.
Bir zamanlar omuz omuza yürüdüğü kişiler şimdi yollarını değiştiriyor.
Bir bakışla suçluyorlar, bir susuşla yargılıyorlar.
“Senden beklemezdik” der gibi duran gözlerin altında nefesi titriyor…
Ama o titreme korkudan değil; içindeki gerçeği saklamaktan yorulduğu için.
Aşık olmak hata mıydı, yoksa tek doğruyu bir suçlunun gözlerinde bulmak mı?
Kimse bilmedi onun gecelerini…
Kimse duymadı sessiz çığlıklarını…
Çünkü herkes sadece baktı, ama hiç görmedi.
Bir suçlunun karanlığında bir sıcaklık bulduğunu söylediklerinde, herkes arkasını döndü.
Ama o karanlık, onu tüketmedi; aksine yeniden doğurdu.
Yalnız bırakıldıkça daha sertleşti, kırıldıkça daha dayanıklı oldu.
Sevdiği şeyden vazgeçmesi gerektiğini söyleyenlere inat, kalbini suskun bir gururla korudu.
Şimdi adımlarını kimseye göre atmıyor.
Sessizliği kendine siper, karanlığı kendine yol ediyor.
Çünkü biliyor:
Her şeye rağmen sevdi.
Her şeye rağmen savundu.
Her şeye rağmen ayakta kaldı.
Ve gecenin en koyu yerinde bile içinden yükselen tek bir cümle var:
“Beni yalnız bırakanlar değil… Benim seçtiklerim belirler yolumu.”
Karanlık artık bir düşman değil;
Kalbinin hiç yalan söylemeyen tek tanığı.