வெள்ளி மலரே

எந்தன் பார்வை என்றும் உந்தன் ஆசையோடு நகரும்,
தாவித் தாவித் திரியும் மனமும் தத்தளித்து போகும்…
வம்பு பேசவில்லையே ஏனோ நீயும் வீம்பு பிடிக்கிறாய்?
வார்த்தை இல்லா சிரிப்பில் என்னை ஏன் சிக்க வைக்கிறாய்?
உனது பார்வையும் ஆசையும் நானும் அறிவேன்,
இருந்தும் என்ன ஏனோ இவ்வளவு தூரம் நிற்கிறேன்?
வெள்ளி மலரே, மறுக்காதே என் மௌனக் காதலை,
மழை போல வந்து நனைத்து போகாதே என் நாளையை.
மானிடர் மரபிலே மயங்குதல் முறையே,
மனதில் முளைத்தது காதல் என்றே…
வளர்பிறை என்று நானும் கூற,
தேய்பிறை போல் மறைவது ஏனோ நீயே?
வெள்ளி மலரே, வெட்கம் விட்டு அருகே வா,
வெட்டிக் கதை பேசாமல் மௌனத்தில் மனம் உருக வா.
கண் சிமிட்டும் அந்த நொடி போதும் எனக்கு,
கை தொட்டால் உலகமே நின்றிடும் நொடி அது.
எந்தன் பார்வை என்றும் உந்தன் ஆசையோடு நகரும்,
என் உயிர் பாதை உந்தன் பெயரோடு தொடரும்…