เจ็บหลายบอกไผบ่ได้

[Intro]
(Atmospheric acoustic guitar fingerstyle, sad electric phin melody)

[Verse 1]
ทาปากสีแดง... แต่งตัวให้ดูสดใส
กลบเกลื่อนความเสียใจ ที่มันล้นอยู่ในแววตา
ไผถามกะบอกว่า "ซำบายดี" บ่มีอีหยังค้างคา
ทั้งที่ความจริงน้ำตา... มันตกข้างในหัวใจ

[Verse 2]
เจ้าไปกับเขา... น้องกะเห็นอยู่เต็มสองตา
บ่อยากสิใช้คำว่า "ถืกถิ่ม" ให้มันดูไร้ค่าเกินไป
กะเลยต้องเงียบ... เฮ็ดคือจั่งคนบ่เป็นหยังหลาย
ฝืนยิ้มให้ไผต่อไผ... ทั้งที่ข้างในมันพังเบิ๊ดแล้ว

[Chorus]
มันเจ็บหลาย... จนบอกไผบ่ได้
มันอธิบายบ่ถืก... ว่าสิเริ่มหม่องใด๋ก่อนดี
ความฮักที่เคยงดงาม กลายเป็นรอยช้ำที่น้องต้องมี
สิระบายให้ไผฟังวินาทีนี้... กะย่านเขาสมน้ำหน้าเอา
ได้แต่นั่งกอดความเหงา... ปล่อยให้ลมความเศร้าพัดผ่านใจ

[Instrumental Solo]
(Deep emotional Electric Phin solo with modern indie reverb)

[Bridge]
บ่แม่นบ่อยากเว้า... แต่มันอธิบายบ่ถืก
ความรู้สึกที่มันดิ่งลึก... เกินกว่าคำสิเว้าออกมา
กะเลยต้องยอม... ให้ความช้ำมันกัดกินใจช้าๆ
เหล้าขาวกะบ่คือจั่งน้ำตา... ที่มันไหลออกมายามน้องเผลอใจ...

[Chorus]
มันเจ็บหลาย... จนบอกไผบ่ได้
มันอธิบายบ่ถืก... ว่าสิเริ่มหม่องใด๋ก่อนดี
ความฮักที่เคยงดงาม กลายเป็นรอยช้ำที่น้องต้องมี
สิระบายให้ไผฟังวินาทีนี้... กะย่านเขาสมน้ำหน้าเอา
ได้แต่นั่งกอดความเหงา... ปล่อยให้ลมความเศร้าพัดผ่านใจ

[Outro]
จิบไวน์ในแก้วเก่า... เคล้าเสียงเพลงที่อ้ายเคยเปิด
ความเจ็บที่มันบังเกิด... กะสิรับไว้ผู้เดียวคือเก่า
เจ็บหลาย... กะสิเจ็บให้มันสุดใจ
บอกไผบ่ได้... กะสิบ่บอกไผเลย
(Acoustic guitar slowly fades out, ends with a soft heavy sigh)