آتیش زیر خاکستر

[Verse 1]
اعتراض سنگین، خیابون خفه از گاز و غم
لب‌هامون خشک، اما حرفامون می‌کوبِ رو هر قدم
این شهرِ کبود، زیر چکمه‌ی یه مشت صورتِ سنگ
هر کی داد زد، خورد مشت، خورد لگد، خورد قفلِ تنگ

صدا رو می‌بندن، ولی بغضِ مردم جر می‌خوره
هر پلاکِ زنگ‌خورده، قصه‌ی یه عمر زخم رو شونه
جوانمون افتاد، وسطِ تاریکی، بی‌پناه
دورش حلقه‌ی سپر، ما فقط مشتِ گره، نگاه

با دستِ خالی، ولی تهِ نگاهش کوهِ لجاج
قلبش ترک ترک، اما هر ترک یه خطِ شجاع
تو چشم‌هاش برقِ فردا، تو مشتش خوابِ نجات
یه مشت قدرتِ ترسیده، از همین نورِ لجباز

از صدا می‌ترسن، از شعار، از یه اسمِ ساده
از کفِ دستای جوون، پر از خطای پیاده
زمین سرد شد، تنش یخ بست وسطِ دود
ولی اسمش داغ موند، رو سینه‌ها مثل یه عود

هر قطره خونش شد فریاد، شد آتیش زیرِ خاک
پخش شد بینِ کوچه‌ها، پیچید رو هر دیوارِ چاک
حالا هر جا پا می‌ذاریم، ردِ قدمش پیدا
هر چقدر سانسور نوشتن، ما می‌خونیمش با صدا (آها)

[Chorus]
ما که آتیشیم، زیر خاکستر نمی‌میریم
هر چی باتوم، هر چی دیوار، باز می‌شکنیم، می‌گیریم
اسمِ اون که افتاد، می‌چرخه رو لب‌هامون
تا وقتی نفس داریم، نمی‌ذاریم بره از یادمون

ما که آتیشیم، زیر خاکستر نمی‌خوابیم
هر شبی که خفه شد، صبحشو با هم می‌سازیم
اسمِ اون که افتاد، پرچمِ دستِ هر جوون
هر قطره خونش شد فریاد، شد راهِ فردایِ این خون