είμαι φλόγα

Περπατώ σε δρόμους που καίνε τη σιωπή,
μες στα μάτια μου μια άγρια ανατολή.
Όσα χάθηκαν τα έκανα φτερά,
και πετάω πάνω απ’ τα παλιά

Κι αν ο κόσμος γκρεμιστεί ξανά,
θα σταθώ όρθια με ανοιχτά φτερά.

Είμαι φλόγα που δεν σβήνει στη βροχή,
είμαι κύμα που δεν σπάει στη στροφή.
Όσο πέφτω, τόσο μαθαίνω να πετώ,
κι απ’ τις στάχτες μου ξανά θα σηκωθώ.

Στις σκιές βρήκα τη δύναμη να δω,
πως ο φόβος είναι δρόμος για το φως.
Κάθε λάθος μια καινούρια αφορμή,
να χτιστεί μια πιο μεγάλη διαδρομή.

Δεν γυρίζω πίσω, δεν κοιτώ χαμηλά,
έχω μέσα μου ουρανούς και θάλασσα βαθιά.

Είμαι φλόγα που δεν σβήνει στη βροχή,
είμαι φωνή που δε σωπαίνει στη σιωπή
Κι αν ο άνεμος με σπρώξει στο κενό,
θα τον κάνω δύναμη για να σωθώ.